Çok uzun zamandır bitirdikten sonra uzun süre aklımdan çıkmayacak bir kitap okumamıştım (ilginç ve imkansız tavsiyeler veren ebeveynlik kitaplarını saymıyorum). Elif Şafak'ın On Dakika Otuz Sekiz Saniye isimli kitabını bitireli daha birkaç saat oldu. Kitabın kahramanları hala benimleler. Benim için bir kitabı ya da filmi hatta bir şarkıyı en güzel yapan unsur bittikten sonra da benimle kalmasıdır.
Örneğin Tim Burton'ın İstiridye Çocuğu ve kahramanları sayfalardan fırlayıp hayatıma giren kahramanlardandır ve senelerdir benimle birliktedirler. Shameless'ın Fionası, City of Angels'ın Seth'i, Kürşat Başar'ın "Konuştuğumuz gibi Uzaklara"sının kahramanları, Livaneli'nin neredeyse tüm kahramanları düşününce ilk aklıma gelenler oldu. Velhasıl Tekila Leyla ve kadim dostları (su ailesi) Elif Şafak'ın güzel, sıkmayan ama detaylı anlatımıyla kitabı açtığımdan beri yanıbaşımda oturuyorlar. Kitabı tüm bebek kaoslarına rağmen iki günde biraz da uykudan çalarak bitirmeyi başardım.
Kitap okurken daha önce hiç bilmediğim yerleri, olayları araştırmayı çok severim. Kitapta bahsi geçen şarkıları dinlemeyi (Livaneli'nin Serenadı'nı okurken ve okuduktan sonra ev aylarca Schubert ile inledi) ayrı severim. Bu kitabı okurken aralarda sayfaları kıvırıp da bakabileceğim bir telefonum yoktu; ben de araştırmalarımı kitap bitimine erteledim.
Kilyos kimsesizler mezarlığı, Kaftanlı Kafka Sokağı, Nepalli Büyükanne... Araştırmaya başladıkça bir hayal kırıklığı oluşmaya başladı. Kitabın en sonuna düşülen "mekanlar ve çoğu olay gerçektir" notuna rağmen kafamda oturmayan sorular var:
Kilyos kimsesizler mezarlığı yazdığım zaman öncelikle Ekşi Sözlükte sonrasında da Google'ın altlarında karşıma kitapta bahsi geçen olaylar çıktı. Ekşi sözlükte kitabın yazılmasından tam 15 sene önce kimsesizler mezarlığı ile ilgili yazılan şeyler nedense kitapta yazılanları çağrıştırıyor. Belli ki esinlenmeden biraz daha fazlası olmuş ama merakıma yenik düşmesem hayal kırıklığına da uğramazdım.
Peki yazarın esinlendiği hatta araştırmasını dayandırdığı kaynaklara kolayca ulaşmak beni neden kitaptan soğuttu? Madem gizem istiyordum neden oturup saçmasapan araştırma yaptım? En ufak bir fikrim yok. Peki kitabın devamı olsa oturup gecelerce okur muyum? Evet okurum. Tadı damağımda kaldı mı? Evet kaldı hatta öyle kaldı ki içimden başka kitaba başlamak gelmiyor. O zaman ben ota boka sataşan sevimsiz bir blogger mıyım? Evet fazlasıyla.
"Zaman bizi sertleştiriyor, eski, çocuksu heyecanlarımız, ilk karşılaşma anlarının yarattığı o gizlenmez sevinç yerini kuşkulara, hep aynı olanla çarpışmanın bıkkınlığına, yaşamın geçip giden hızına asla yetişemeyeceğimizi anlamanın verdiği bulantıya, acımasız bir kendini yok edişe, sonsuz bir gizlenmeye, içe kapanmaya dönüşüyor." Konuştuğumuz Gibi Uzaklara
