Ana içeriğe atla

Tam 3 Senedir Anneyim

Tam 3 yıldır anneyim. Yaşama dair bildiğim öğrendiğim her şeyin silinmesinin ardından tam üç yıl geçti. 33 sene boyunca öğrendiğim her kelime, yaşadığım her duygu, deneyimlediğim her hareket tam üç sene önce bir anlam kazandı. Her şeyi bir kenara bıraktım ve 2.5 kiloluk aceleci bir canlı ile yeniden hayata başladım. Korktuğum, heyecanlandığım, üzüldüğüm ya da endişelendiğim her an seninle beraber ben anne oldum. Anne olmaktan değil senin annen olamamaktan, sana yetememekten korktum. Seni ilk gördüğüm andaki o şaşkınlığım seni tanıdıkça daha da arttı. Kendimi sürekli ellerim ağzımda hayretler içerisinde sana bakarken buldum. Hayata dair aceleciliğine yetişmeye çabalarken heyecanından başım döndü, sendeledim ama düşmedim. Bana sarıldığın her an ben biraz daha anne oldum, hiç bilmediğim özelliklerimi seninle keşfettim. Sana kızdığım anlarda yanıma gelip bana sarılarak "şarkımızı unuttun mu annecim?" diye sorman her seferinde tüylerimi diken diken etti; sakin yanımı keşfettim. Geceleri uyumak istemediğinde her odadan kaçtığında seni yatağa geri koyduğumda sabrımı keşfettim. Uykusuz bir gecenin ardından sen minik ayaklarınla yanıma gelip "annecim oyun oynamayı özledim" dediğinde enerjimi keşfettim. 

Hani bir gün bana "evdeki tüm camları kırsam da, tüm yemekleri fırlatsam da beni sever misin?" diye sormuştun. Ben de (içten içe sorunun niyetinden korkarak) "her ne yaparsan yap ben seni her zaman, hep, hep çok seveceğim" demiştim ya... İşte onunla ilgili eklemek istediğim şeyler var: 

Hayatta ne olmayı seçersen seç seni engellemeyeceğim, sadece arkanda duracağım. Kimi zaman hata yapmanı tırnaklarım yiyerek izleyeceğim ama sana asla müdahale etmeyeceğim. Sen nereye gitmeyi, kimlerle olmayı seçersen seç ben seni sevmekten, senin arkanda sessizce durmaktan başka bir şey yapmayacağım. Sen mutlu oldukça ben de mutlu olacağım. Sana, seçimlerine, isteklerine hep saygı duyacağım. Doğum günün kutlu olsun bebeğim. Kahkahalarla, şarkılarla, danslarla büyü oğlum. Seni çok sevdiğimizi hiç ama hiç unutma olur mu? Not: Çok üzgünüm ama üç yaşında ehliyet alınmıyor dolayısıyla hayalini kurduğun gibi araba kullanmaya başlayamayacaksın...




Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...