Tam 3 yaşındaki bir çocuğun annesinin itirafını içerir: Hani şu sosyal medyada görüp de vicdan azabı çektiğiniz, kendinizi huzursuz hatta kötü ebeveyn gibi hissettiğiniz atölyeler, eğitimler, aktiviteler vb. var ya: Onların hepsi göründüğünden daha az işe yarıyor. Belki aranızdan istisnalar çıkıp: "aaa bizim öyle olmadı tam 40 dk boyunca tüm atölyeye katıldı, çok sevdi giderken yine gelelim dedi" diyebilir ama benim şu 3 senelik analık deneyimim boyunca İstanbul'un farklı yerlerinde deneyimlediğim atölyelerden çıkarttığım sonuç bu oldu. Her yaş grubunda katıldığımız farklı atölyelerin hepsi 10 dk sonra kaosa dönüyor, çocuklar sıkılarak ortamı terkediyorlar ya da başka aktivitelere giriyorlar o da olmadı birbirlerine giriyorlar. Olan para (80-150 TL arası) boşuna gitmesin diye çocuğunu o sandalyede oturtmaya çalışan ebeveyne ve atölye eğitmenine oluyor. Bugün ısrarla katıldığımız 3-6 yaş aşçılık atölyesinde bir kez daha gördüğüm üzere Bulut'un böyle şeylerle pek işi yok. Bir yandan da evde ben yemek yaparken heyecanla taburesini tezgaha iten, her şeyi soran, kollarını kıvırıp spatula kullanan çocuk nasıl olur da yaşıtlarının olduğu bir aşçılık dersinden koşarak kaçar diye düşünmeden edemiyorum. "Kreşe gitmediği için oturamamıştır orada" diyenler çıkacak ama hayır değil çünkü aynı atölyede çok güzel kreşlere giden aşırı zeki çocuklar da vardı, onlar da 10 dakika sonra sıkılarak sandalyelerinden kalktılar. Sanırım bu işlerin de bir yaşı var. Arkadaşım en az "6" dedi. Sanırım ben de en az 6-7 yaş diyorum. Velhasıl sevgili bebekli, küçük çocuklu ebeveyn: boşuna kendini "bak biz hiç götürmüyoruz, 2 yaşına geldi hala atölye yüzü görmedi diye" huzursuz etme. O çocuk parkta, bahçede hatta evde legolarıyla yeterinde huzurlu, mutlu. Ben bunu bugün yine anladım... Bu da böyle bir anımdır. Gerçekten merak ediyorum benzer atölyelerde tam tersini yaşayanınız oldu mu?
