Ne uykusuz geceler ne çeşitli ebeveynlik krizleri; ben asıl bugün gerçekten anne oldum! Bulut bir süredir denge bisikletine sarmış durumda. Bugün İkea sonrasında meydanda boş bir alana gittik. Orada bisiklete binip eğlenecekti sözde. Efendi efendi bisikletine binerken rampamsı bir yokuştan hızla aşağı inmenin daha eğlenceli olacağına karar verdi. Ama bu fikir benim gibi rahat bir anneye bile biraz fazla geldi. Tüm uzmanlarca önerilen şekilde kendisinin göz hizasına inerek (benim için bu uygulama çok zor olmuyor zira 1.56 cmlik bir insan olarak inme işlemim çok hızlı oluyor) yokuştan aşağıya bisikletle hızla kaymasının tehlikeli olacağını anlattım. Olmadı, kafasının nasıl kırılabileceğini açıkladım. Olmadı. Çığlıklarla bağırmaya başladı. Güvenlik merakla bizi izliyordu; ben umutla; "güvenlik bey siz açıklar mısınız hareketin tehlikeli olduğunu lütfen?" dedim. Güvenlik Norveçli çıktı; "hanımefendi lütfen bizlerle çocukları korkutmayınız, sonra ihtiyaçları olduğunda bize gelmezler" gibi aşırı bilinçli ve güzel bir açıklama ile beni utandırdı ama o an inanın o kamu spotu için doğru bir an değildi. Velhasıl olay yerinde olan teyzem ve annem olaya müdahale etmeye çalıştılar ama olmadı. Tam sahne şuydu: Bulut çığlık çığlığa en yüksek desibelde bağırıyor, bisikletinin gidonuna sarılmış yerde yatıyor. Ben sinirden gülerek kendisini kucaklamaya çabalıyorum. Çocuğuna zarar veren manyak anne gibi görünmemek için de yüksek sesle "oğlum o yokuştan bisikletle hızla kayamazsın sen daha 3 yaşındasın kafan parçalanır!" diyorum. Cümlemi duyan halkın bir bölümü kahkaha atıyor diğerleri acıyarak bakarak geçiyorlar. Annem ve teyzem utançlarından yerin dibine geçmiş halde bizi izliyorlar. Luna ilginç bir merakla eğilmiş annesinin ve abisinin garip oyunlarını izliyor. Olmadı, göz hizasına indim, sakince açıkladım, rüşvet teklif ettim, duygu sömürüsü yaptım, durumu şakaya vurmayı denedim ama olmadı.Ben de bir kolumun altına bisikleti diğer kolumun altına Bulut'u sıkıştırıp, çığlıklarını ve laf saymalarını umursamadan arabaya doğru Bolt hızıyla koştum,kendisini araba koltuğuna bağladım.Kendisi 15 dakika sonra sakinleşmiş evde oynayacağımız oyunları konuşuyordu. Bu da böyle bir travmamdır.
