Günlerdir neredeydik? Çarşamba sabahı hep beraber hasta olarak uyandık. Luna çığlık çığlığa bağırıyor, Bulut öksürükten duramıyordu. Kendimden bahsetmiyorum zira analık ağır grip halinde dahi bir pastil emip ayakta sürünmeyi de içerisinde barındıran bir müesseseymiş. Velhasıl kendi doktorumuza ulaşamayıp soluğu yedek doktorumuzda aldık. Bulut, Yıldız teyzesinden başkasına baktırmayacağını söyleyerek evde krize girmeye başladı. Öncelikle ona başka doktorda muayene oryantasyonu yapıp ikna ettim. Kendi oyuncak doktor setini de alıp, boynuna steteskopu, beline çağrı cihazını takıp hastaneye geldi. Bulut'un arabadan öyle indiğini gören hastane görevlileri koşarak "doktor bey hoşgeldiniz" diye kapıyı açtılar. Bulut hiç istifini bozmadan "hasta varmış burada" diye hastaneye girdi. (Ama öyle bir giriş ki sanarsınız başhekim hastaneye giriyor. )Tüm perişanlığımıza rağmen hastanedeki insanlarla çakma doktorun triplerine gülerken muayene sıramız geldi. Doktor her ikisini de muayene etti. "Bulut'un gribi var ama Luna'nın durumu daha karışık" dedi. "Grip ve her iki kulakta orta kulak enfeksiyonu olmuş, boğmacayı andırır bir durum var ama değil; bununla beraber ciğerlerden de ses geliyor" dedi. Tedavisini anlattı. Ben "peki neden Bulut üç senedir neredeyse hiç ilaçsı büyüyorken, Luna doğduğundan beri ilaçlardan kurtulamadı?" dedim. Doktor "ikincileri özensiz yetiştirmekten kaynaklı" dedi. Arka planda camlar parçalandı, önce kendimi savunmak kendisine tüm yaptıklarımı, yaptıklarımızı anlatmak istedim. Sonra ağlamak istedim. Sonra kendisini dövmek istedim. Sonra en azından küfür etmek istedim ama yapmadım. Sustum. Sadece sustum ve vicdan azabına gömülmeyi seçtim... Velhasıl son üç gündür sürekli kendimi sorguluyorum, gerçekten de ben ikinci çocuk rahatlığına fazla mı girdim? diye düşünüyorum ama hayır değil eminim. Aralarda tatlı yemesine izin vermek haricinde beslenmesine de, bakımına da, sağlığına da, uykusuna da, memesine de aynı özeni gösterdiğime eminim. Bulut'ta ki saçma pimpirikli hallerim haricinde Luna'ya da aynısını hatta o daha güçsüz olduğu için bazen daha da fazlasını yaptım, yaptık.
Bilmiyorum annelik bu dünya üzerindeki en yorucu, en nankör, en zor ama en güzel işlerden birisiymiş. Vicdan azabı hiç bitmeyen, sorgulaması tükenmeyen bir işmiş. Neyse velhasıl ben toparlanıyorum, Luna daha iyi, Bulut iyileşti. Hastanenin dönüşünde akşam Bulut balkonda otururken poposunu arı soktu; refleksle poposuna elini attığında nasıl olduysa arı bu sefer de parmağını soktu. Kucağıma koşup dakikalarca "anne yalvarırım geçsin acıyı geçir anne" diye ağladı, bağırdı. Velhasıl o gün en az 5 yaş daha yaşlandım.
Sabah uyandığımda karar verdim;
Üzerimizden tüm uğursuzlukları, vicdan azaplarını ve sağlıksızlıkları atıyoruz. Başka türlü hayat geçmez. Pazar günü 36 yaşına giriyorum; istiyorum ki bu pis uğursuzlukları yolun yarısı dedikleri pis 35'te bırakayım.
