Geçmişle hesaplaşmaya girmekten korkarım ama aralarda aynaya bakmam, geride kalanları düşünmem ve kendimle yeniden yüzleşmem gerekiyor ki verdiğim kararların arkasında durabileyim. Yine öyle bir gece de eski yazdıklarımın arasında dolanırken şimdi bile beni üzen, şaşırtan bu mesajı buldum. Yine kendimi anlatmaya çabalayıp çok şey söylemek isterken söyleyememiş ve pes etmişim. Hayat ne kadar garip. Hiç ihtimal vermediğiniz insanlar hayatınızdan giderken aynı kapıdan hiç ihtimal vermediğiniz başka insanlar giriyorlar. Siz değişiyorsunuz, eksiliyorsunuz ama değişerek olgunlaşıyorsunuz.
Olamıyor, olamıyoruz. Sorun sen de değilsin, ben de değilim. Sorun ikimizin de birbirimizi hiç tanıyamadığımızı bu kadar geç farketmiş olmamız.
Ben seni tanımıyorum. Suçlamak için değil, üste çıkmak için değil; gerçekten öyle düşündüğüm için bunu söylüyorum.
Nasıl oldu da zamanında en yakın arkadaş olabildik bilmiyorum. Bende her şeye rağmen yerin kaldığı için sen bana bir mesaj attığında ben 20 mesajla geri döndüm sana, benim fikrimi almak istediğinde mutlu olup sabahlara kadar seni mutlu etmek için bir şeyler yapmaya çabaladım. Sende de öyle olduğunu sandığım için samimiyetle, sarkastik, esprili bir dille sana bu mesajları attım.
Ama tarzın, cevabın ben hamileyken bir anda bana hakaretler edip ben defalarca aradığımda telefona bile çıkmayan Seren'in tarzıyla aynı.
Senin bana karşı birikmiş hiç anlamlandıramadığım bir sevgisizliğin var.
Neden, nasıl bilmiyorum ama çözülebilecek gibi de değil.
Hayatta mutluluklar diliyorum. Çok başarılı olacağına eminim.
Kendine iyi bak.
