Şaka maka Aralık gelmiş; Bulut artık uyku tulumu giymeyecek kadar, öğle uykularını bırakacak kadar büyümüş. Luna ortalarda ellerinde komik eşyalarla dolaşmaya başlamış. Lohusalığın etkisiyle dökülen saçların yenileri beyaz çıkmaya başlamış. Senelerdir söz verip durduğum "ciddi ciddi yazma" işine yine başlamamışım. Kendim için hiçbir şey ama aslında çok fazla şey yapmışım. Doğum kilolarımı hala verememişim. Ahmetle kavgalarda yükselmek yerine sakinleşip gülümsemeyi öğrenecek kadar olgunlaşmışız, tamam olmuşuz. İki bebekli hayata alışmışız. Üç sene içerisinde yapılan ikinci doğumun etkisinden kurtulurken, lohusalığı bitirirken bazı anlar da zorlanmışım. Keyifsiz şeyler olmuş; ben azaldığımla kalmışım ama susmayı başarabilmişim çünkü nihayet 36. yaşımda konuşmanın değil susmanın erdem olduğunu anlayabilmişim. Başucumda okumadığım onlarca kitap birikmiş.
Günler geçmiş, geceler geçmiş, koskoca bir yıl bitmiş. Ben yapabildiklerimden çok yapamadıklarımla, yapmadıklarımla kalmışım.
Hoşgeldin Aralık. Hoşgeldiniz en sevdiğim kırmızı yün kazağım, sıcak kahvem, rüzgarlar, üşüyen minik eller, kırmızı burunlar.
Hoşgeldin en sevdiğim ikinci mevsim. Keyifle gel; neşeyle bitirt bize bu yılı olur mu?
