Rötarlı Hesaplaşmalar Vol II

Eda Selam,
Cok dusundum bisi yazsam mi yazmasam mi diye...Sen anladigim kadariyla yine kendini hakli cikariyor olacaksin ama en azindan kendim icin, icimde kalmamasi adina yazmak istedim..

Ayşe selam,

Neden "yine" kendini haklı çıkartıyor olacaksın gibi bir şey yazdığını anlamadım zira daha önce seninle bu şekilde ya da başka bir sorun yaşadığımı hiç anımsamıyorum.

Ben kendimden ve başkalarından fazla beklentide olmamayı bundan seneler önce öğrendim zaten. Senin de öğrenmene sevindim. Maalesef hayat böyle boktan evet. Hafızamı zorluyorum da ben hastanede kanser şüphesiyle 15 koca gün yatarken yanlış hatırlamıyorsam orada yoktun ve Ali gelmişti temsilci olarak ve ben bunu garip karşılayıp kırılmamıştım dahi. Ya da annem ölüme o kadar yakın ve ben karnı burnunda hamileyken senden her gün aramanı ya da gelmeni beklemedim çünkü yeni doğum yapmıştın. Ben bu konuyu senelerdir pratik ettiğimden belki de insanlara kırılmamayı, beklentide olmamayı da öğrendim.

Sen benden herhangi bir şey beklediğini benim hissetmemi bekledin ama hissedemezdim Ayşe. Sana hiçbir şeyden habersiz bir şekilde mesaj attığımda sen ters bir şekilde kısa kestin ve bir daha da senden haber alamadık. Eğer sen kendi iddia ettiğin gibi gerçekten benimle samimi olsaydın beni arar "Edacım ben öyle mesaj attım ama üzerine alınma kendimi hazır hissedince arıcam" derdin. 

Geçtiğin zor sürece saygım sonsuz olmakla beraber ben de inan en az senin geçirdiğin o zor süreci geçirdim Ayşe ama kimseden çıkartmadım acısını. Annem ben 6 aylık hamileyken önce öldü sonra geri geldi sonra konuşmasını ve aklının yarısını yitirdi.

Hala ve hala annemle mücadele ederken Bulut'u büyütüyorum.

"Bizim benim burada olduğumu" sen çok iyi biliyordun;

1. Seninle en başlarda sürekli telefonda konuştuk

2. Ben Ali'nin yani eşinin bizde kaldığı gece uzun uzun kendisiyle konuştum. Durumunu öğrendim ve kendisi bize olayı bilmiyormuş gibi yapmamızı söyledi. 

Benden kötü gün beklediğini söylüyorsun. Ben bunu bilseydim inan canla başla annemi de bebeğimi de bir süre bırakır sana zaman ayırırdım ama sen en ufak bir şekilde bu sinyali vermedin. Fazla beklenti olan kötü gününde sana deste olmam değil, ben kendimle, bebeğimle, annemle mücadele ederken senin soğuk mesafeli mesajlarına rağmen bunu anlamamı beklemen. 

Ben o haftasonu eşine de defalarca söyledim seninle olduğumu ne zaman istersen koşacağımızı ikinize de. Anlatmamış demek ki... 

Sen benim arkadaşım Ayşe olarak da, benzer süreci geçirmiş lohusa anne olarak da, Ali'nin karısı olarak da kendini kapattın. Ve benden bunu yorumlamamı bekledin. 

Sizin tatil fotolarınızı gördükçe senin iyileştiğini düşünüp mutlu oldum ve sebepsizce aylar önce verdiğin o soğuk cevabı ve bir daha da geri dönmemiş olmanı dahi umursamadan seni doğum gününe davet ettim, Bulut'un ilklerini paylaştım, bakıcı gönderdim ve hiçbirinde de cevap vermemeni zerre kadar umursamadım da bozulmadım da. Ayşe iyiydi, meşguldü ama keyfi yerindeydi. Instagrama koyduğum videoları izlediğini gördüğümde de keyiflendim çünkü senin mantığınla nasıl ki bir insan instagrama video koyarken hep mutluysa ve zamanı varsa benim mantığıma göre de senin Bulut'u izlecek enerjin vardı ve mutluydun. Hiç aklıma bak Ayşe videoları izliyor zamanı var bize cevap vermiyor gelmedi... 

Ayşe; çok büyük bir tasam var evet: Geçen sene ölmek üzere olan annem her an ölebilir, sürekli hastanelerdeyiz. Her gün yeni sağlık sorunları çıkıyor. Geçen sene hafızasını, aklını kaybeden annem tamamen farklı bir insan oldu bir anda. Ben annemi geçen sene kaybettim. Bana herkesin derdi tasası var tabi anneydi, eşti, çocuktu ama sosyal medyaya bu kadar zaman ayırabilen... cümlesini kurduğun zaman sana ne yanıt vermem gerekir bilmiyorum. 

Sosyal medyaya vakit ayırıyorum evet çünkü gün içerisinde "tek" başıma Bulutla ilgilenirken, aralarda annemi facetime ile idare ederken tek keyifli yer orası oluyor. 

Ani yaşamak, beklentide olmamak ödevlerinin parçası olarak bana sataşmanı anlayışla karşılıyorum zira ben seneler önce o insana dönüştüğüm için sana güzelce yanıt verdim. Herhangi bir kim, hesap sorma, küskünlük olmadan içimde. 

Ama inan sadece arayıp Eda ben sana kırgınım demen yeter de artardı bile.

Ayşe'yi sadece mutluyken arayıp mı sordum? E Ayşe o zaman sen de sadece Eda ile eğlence için buluştun? Ben o korkunç günleri yaşarken niye gelmedin? Bu soruyu yazmak bile bana çok saçma ve hadsiz geliyor çünkü herkesin kendi hayatı olduğunu ve kimseyi zaman ayıramadığı için suçlamamam gerektiğini biliyorum. 

Ayşe ben hiçbir şeyi inan anlamadım ve kaçmadım da. Ben senin bir süreçten geçtiğini ve bu süreç geçince bana, bize haber vereceğini düşündüm o kadar. Ben tek başıma bebek büyütürken ve annem gibi büyük bir konu varken senin ilgi beklediğini anlayamadım evet. 

Senin Toprak ile başedemediğinde kaçacak bir yerin annen vardı. Benimse tam tersi Bulut ile başedemediğimde bile ilgilenmek zorunda olduğum bir annem vardı. Dolayısıyla kusura bakma ama sana hayatım üzerine yemin ederim ki senin benimle bir problemin olduğunun hiç ama hiçççç farkında değildim. 

Bir de şu var: Ayşe ben bu dünyada çok az insanın yaşayabileceği çok ağır bir travma yaşadım bundan seneler önce sen de biliyorsun ve o zaman bile insanlara bunu ben kendim anlattım ilgi, destek, yardım istediğim zaman. İnsanların bunu hissetmesini beklemedim. O yüzden de senin durumunu duyunca istese zaten arar, sorar diye düşündüm hatta emdr'a gitmeni tavsiye ettim. 

Ben de senin iyi hissetmeni dilerim. Umarım bir an önce daha iyi olursun. Ben o grubu terkettim çünkü benim anlayışımda bir insan eğer birisine kırgınsa bunu açık açık söyler. Zaten farkında olsam kaçsam ne davetiye gönderir dururum ne mesaj atar dururum. Ciddi gerizekalı olmam lazım senin kırgın, kızgın olduğunu bilip de hala o mesajları atmam için. Dolayısıyla olayda çok çirkin ve saçmasapan bir durum gördüm ve daha fazla da bunu sürdürmek istemedim. 

Ahmet konusuna gelince: Ahmet'in çıkmasıyla hiç ama hiç ilgim yok. Bence bana yazdığın gibi kendisine de yaz onunla konuşun. Benim tek bildiğim şu:

Aylar önce ne benimle ne onunla senin durumunun ilgisi yokken bize durup dururken mesafeli bir mesaj attın, biz umursamadık. Sonra Ali'den durumu öğrendik. Senin bize samimi bir şekilde "arkadaşlar ben iyi değilim o yüzden İzmirdeyim" gibi bir mesaj bile atmamış olmana bozulmadık. Sonra senin sosyal medya fotolarını vb görüp mutlu olduk. Sana whatsapptan eski günlerdeki gibi mesajlar gönderdik. Sen hiçbirini yanıtlamadın. Ve sonra öğrendik ki sen bize kırgın, küsmüşsün. Ahmet'in gözünden olay bu.

Ayşe evet tarzın, olaylara bakış açın, küstahlığın, garip ve aşırı laf sokmaların çok sevimsiz ve çok ama çok yanlış. 

Ben de bu arkadaşlığın bitmesinin sorumluluğunu alıyorum. Ahmet ile Ali'nin arkadaşlıkları ne seni ne de beni ilgilendirmez zaten. Elbette dostlar ve dost kalacaklardır.

Sana hayatta başarılar ve mutlulukar dilerim. Kendine iyi bak.