Bir süredir düşüncelerimi dağıtacak, kendi kendime kalmamı sağlayacak ve en önemlisi teknolojiden uzak bir şeye ihtiyacım vardı. Kitapçıda gezerken karşıma çıkan o sıradan hatta klişeye kaçmış kapaklı kitap normal şartlarda dikkatimi çekmezdi. Ama yazarı zamanında uzun tren yolculuklarında, en buhranlı zamanlarda defalarca okuduğum kitapların yazarı olunca hiç tereddütsüz kitabı aldım. Eve geldiğimde kitabı huzurla rafa koydum. Bu kitap bana iyi gelecekti, uzun zamandır ihtiyacım olan şey sevdiğim, tanıdığım bir yazarın aşina olduğum tarzından yazılmış yeni bir roman, hayat olabilirdi. Velhasıl bir adet gripli bebek, bir adet kıştan sıkılmaya başlamış 3 yaş ile kitabımı iki gün rötarla okumayı hatta uykusuz kalma pahasına bitirmeyi başardım.
An itibariyle saat 00:19: Dışarıda pencereleri titreten bir fırtına var. Luna hırıltılı nefesiyle aralarda tıkanarak uyuyor. Bulut inatla geç uyudu. Sabah erkenden ikisinin de tam enerji ile uyanacaklarını bilmeme rağmen hala ayaktayım. Kitabın hissettirdikleri ve Kürşat Başar'a sitemim yitip gitmeden yazmak istedim.
Bazı romanlar vardır kahramanları son sayfadan sonra bile benimle kalmaya devam ederler. Günlük rutin bir işin ortasında kendimi o karakteri düşünürken bulurum. İşte bu kitapta öyle bir karakter maalesef hiç olmadı. Ebru'da Ferhat'ta kitabın sayfaları arasında kaldılar. Sanki bir ortamda tanışıp uzun süre sohbet edip de bir daha görüşme gereği bulunamayan insanlar gibiler. Hatta "bi ara görüşelim" deme gereği bile duyulmadan vedalaşılan insanlardan.
Mektuplar, metresin Onur'a yazdığı mesajlar Kürşat Başar'ın eski kitaplarının tadını hafiften veriyor gibi olsa da dönüp defalarca okuduğum satırlar değillerdi.
Tüm o romanlarla bu romanlar arasında geçen senelerde acaba ben mi fazla sertleştim yoksa benim zihnim mi saha karanlıklaştı bilmiyorum ama kendimi kaptıramadım. Sıradan geldi. Tavsiye eder miyim? Eğer karşımdaki kişi benim gibi Kürşat Başar'ın ilk romanlarıyla büyümüşse evet aksi takdirde sıradan bir roman olmaktan öteye gidemediği için tavsiye edemem.
"Şu yıkılan evi yeniden yapmanın, o kapanan kahveyi açmanın, bizi durup dururken bırakıp giden bir dostla yeniden buluşmanın.... Hatta söylenmiş sözleri geri almanın mümkün olduğu... Tabii biliyorum, olmuyor. Hayat bizim istediğimiz gibi kurulmuyor. Olsun, en azından hayal kurabilirim... Hep öyle yapmadım mı? (sf:299)
Ama belki de nankörlük yapıyorumdur. Belki o romanlardan bu romanlara geçen onca yılda öğrendiğim şeyler benim algılarımı değiştirmiştir ve ben hayatı da satırları da eskisi gibi ciddiye alamıyorumdur.
"Aslında hayatı fazla ciddiye almadığımı, aldığım zamanları gençlik dönemimde geride bıraktığımı, sonra da her zaman her şeyin üstesinden gelebilecek gücüm olduğunu düşündüm.
Çünkü eğer içinde o güç varsa, olup bitenlere ne olursa olsun direnerek çıkıp gidebiliyorsan, vazgeçmeyi öğrenmişsen sonunda istediğin gibi yaşamayı başarıyorsun ve artık seni kimse çok fazla değiştiremiyor. (sf: 96)
Hadi yine yaz Kürşat Başar ama bu sefer öyle bir yaz ki karakterler ömür boyu evimizin, zihnimizin içerisinde gezinip dursunlar. Olmaz mı? Ekranlara vurulan parmakların sesleri yerine, çevirilen sayfa seslerini duymaya o kadar ihtiyacım var ki. (Tık)
"Hayatta hiçbir şey için geç değildir, sözler söylenir ve unutulur, yeter ki onları yeniden söylemeyi bilelim... Başkasına duyduğun öfke seni mutsuz eder, taşıması en zor yüktür..." Ne yapalım ki başaramadım. (sf:362)
