Eski binaların duvarlarında bulunan küfle karışık eski İstanbul kokusu vardı asansörde. Eski binaları hep sevmişimdir. Ahşap yapıları, balkonları, penceresinde oturan insanlar beni hep çok heyecanlandırmıştır. Şehrin en ortasında bir rezidansta mı yoksa Kuzguncuk'ta ahşap eski bir evde yaşamak istersin deseler yanıtım hiç tereddütsüz eski ev olurdu. Antikacılarda gezerken hep objelerin hikayelerini merak etmem de eskiye ve yaşanmışlığa olan tutkumdandır. Tozlu rafların arasına sıkışmış kırık bir oyuncak kadar acıklı bir obje ancak kalbi kırık birisinin canını acıtabilir.
Bugün içimdeki her şeyi anlatıp, sormam gerekiyor. Neticede senelerdir en zor anımda koşarak gittiğim insandı o. Peki şimdi neden birdenbire düşman olduk? Konuşmam, sormam gerekiyor. Asansör kata geliyor; sürgülü demir kapıyı açmakta zorlanıyorum; son gücümle ittirerek kapıyı aralıyorum, göbeğimi içine çekerek aralık kapıdan pas kokusuna aldırmadan geçmeyi başarıyorum. Kapının üzerine kötü bir el yazısıyla yazılmış olan yazıyı okurken ellerim titreyerek zili çalıyorum. Pişman oluyorum. Keşke hiç gelmeseydim.
Yazıyı bir kez daha hızla okuyorum: "Kendinize depresyon ya da itibar kaybı teşhisi koymadan önce çevrenizdekilerin aşağılık insanlar olmadıklarından emin olun" William Gibson
Kapı açılıyor.
