Eskiden yolda yürürken insanları inceler hikayelerini tahmin etmeye çalışırdım. Bazen kendi alternatif hikayemi yaratır öyle yürürdüm. Yolda yürümek sadece bir eylem değildi o zamanlar. Şimdiyse yürümek sadece ulaşmam gereken yere gitmek için olabildiğince hızlı, iletişimsiz halletmeye çalıştığım bir eylem. Kendimi bildim bileli hızlı yürürüm. Kısa boyun etkisiyle hayat boyu insanlara yetişmeye çabalamaktan ya da sabırsızlıktan hep hızlı yürürüm. Eğer yanımda birileri varsa bir süre sonra o kişinin yanımda olmadığını farkederim; aralarda ileride durup geride kalan kişiyi beklerim. Ya da aynı hızda o kişinin yanına geri dönüp yavaşça yürümeyi denerim. Genelde başaramam. Yavaş gezmeyi beceremem. Bir yerde oturup saatler boyu bir içeceği içmeyi de beceremem. İçecek varsa eğer hemen içilmelidir. Bir içecek üzerinden saatlerce bir masada oturarak sohbet edebilmek benlik değildir. Önüme koyulan içeceği en fazla 5 dakikada bitiririm. Kahve, alkol, su, soda, kızılcık şerbeti aklınıza gelebilecek her türlü sıvıyı hiç bekletmeden hemen tüketirim çünkü ben yavaş yaşamak nedir hiç bilmem. Yurtdışında yaşarken Fransızların en sık kullandığı "aller boire un verre" (hadi bir bardak içmeye gidelim) duymaktan en çok korktuğum sosyalleşme cümlesiydi ve aksi gibi de çok sık duyardım. Oturulan masada o bardağı nasıl hemen içmeden önümde tutacağımı hiç bilmezdim. Hala da bilmem. Özellikle önümde bira ya da pipetli bir içecek varsa. Ayağım kalkmış bir parkeye takılıyor, tökezliyorum. Asansöre biniyorum.
