Mutfakla salon arasında servis penceresi denilen ama hiçbir zaman görevini görmemiş olan pencereden ışık geliyordu. Pencerenin arkasında hareket eden gölgeyi izlemeye başlıyorum. Tabak bardak seslerinden huzursuz oldum. İçeride yemek yiyor olamaz herhalde diye düşündüm. Ama anlık fevri hareketleriyle ünlü olan da oydu. 25. yaş gününü kutladığımız akşam pastasını üfledikten sonra ortadan kaybolmuştu. Sigara dumanı ile kaplanmış yüksek sesli müzikli loş barda kendisini bulamayıp dışarıya çıkmıştım. Kendisini aramak için telefonumu aldığımda yarım saat önce yollanmış "sıkıldım, eve dönüyorum" mesajını görmüştüm. Sorgulamamıştım; kendi kendimi ikna yöntemim yine devreye girmişti. Annesi ile doğuştan beri sorunlu olan ilişkilerdendi. Belleğinde, ruhunda hep bir yarası vardı. Annesinin aşağılamaları, hakaretleri ve sevgi patlamaları arasında büyümeye çabalarken büyümeyi de sevmeyi de öğrenememişti. Mutfaktan keskin bir sarımsak kokusu geliyor. Kokunun aksine dünden kaldığı belli olan kurumuş bir pastane kekinin olduğu çukur bir tabak ile salona giriyor. Tabakların amaçları dışında kullanılmasına hep sinir olmuşumdur. Çukur tabak içerisinde gelen bir kekin beni kızdıracağını en iyi bilenlerdendir ama işte umursamamış. Artık umursamıyor, sebebini asla anlatmadığı bir nedenden artık umursamıyor. Burada olmamın sebebi de bu durumu anlayabilmek, sorularıma cevaplar almak değil mi? Çukur tabağı sehpanın üzerine koyuyor; kedi tabağın sesiyle irkiliyor, heyecanla tabağa bakıyor. O bile keki yemeye tenezzül etmeden kucağımdan atlayıp mutfağa gidiyor. Sarımsak kokusunun kaynağını merak eden tek ben değilmişim. Kedi üzerimden kalktığı için rahatlıyorum; bağdaş kurarak sırt çantamı kucağıma alıyorum ve kedinin kucağıma tırmanmaması için barikat kuruyorum. Keke doğru uzanarak "her şey tam da senin olmasını istediğin gibi oldu işte mutlu musun?" diye soruyor. Kalbim çarpmaya başlıyor ama sinirlenmemeye çalışıyorum. Sakince "o ne demek?" diye soruyorum. Tavandaki lambalar sallanıyorlar. Deprem mi oluyor?
