Ocak ayında pencereden gelen soğuk havaya rağmen sırtımdan ter aktığını hissettim. Kazağımı çıkartmak istemiyordum. Bir an önce evden dışarıya çıkmak istiyordum. Benim rahatsızlığımın aksine o en rahat tavrıyla bağdaş kurdu, kaltak kedi kucağına çıkıp uyumaya hazırlandı. "Konuşacak hiçbir şey yok aslında, rica ediyorum yok seni tanımıyorum yok şöyle böyle deme bana, beni göremiyorsan, tanıyamıyorsan bunun tek nedeni sensin! Sana çevrendeki sahteliklerle mutluluklar diliyorum. Umarım bebeğine de sağlıkla kavuşursun." O ana kadar hakkında tek söz etmediği bebeğim hakkında o noktada o şekilde konuşması artık son damlaydı. Farketmemiş olması imkansızdı ama şarap ikram ettiğinde karnımı bol kazaktan dolayı henüz farketmediğini düşünmüştüm. Gerçekten de hiç umursamıyordu. Kazağımı üzerimden çıkartırken karnımı tuttum. İçimde büyüyen canlının beni duyacağından korkarak ama kontrolsüzce bağırmaya başladım. "Ben mi sahteyim! Ne dediğinin farkında mısın sen? Saçmasapan işler çevirmek dediğin ne? Ne dediğini neyi iddia ettiğini anlayamıyorum! Sadece hakaret ediyorsun, hiçbir şey anlatamıyorsun. Bana ne yaptığımı söyle ki bileyim doğruluk payın varsa söyleyip susayım sonsuza kadar. Ama ben sana ne yaptım? Bu söylediklerinin bana, bebeğe (sözde teyzesi olacaktın) nasıl zarar verebileceğini görmüyor musun? Benim etrafımdaki sahtelikler neler? Kime neye söylüyorsun bunu? Yazıklar olsun sana körü körüne böyle iftira atabildiğin için. Ne olduğunu söylemek yerine sadece çirkince saldırabildiğin için." Ağlamaya başlamıştım. Gitmek istiyordum ama hala bir açıklama bekliyordum. O an bana dünyanın en çirkin şeyini yaptığımı söylese dahi razıydım yeter ki tüm bu korkunç cümlelerin bir dayanağı olduğunu anlayayım. Kediyi okşamaya devam ederek "seni dinlemiyorum artık" dedi ve kafasını denize çevirdi. Kazağımı yeniden giydim, kapıya doğru ilerledim. Doktor eğilmememi söylemişti. Çizmelerimdeki galoşlardan kurtulmanın tek yolu yere oturmaktı. Yere oturup ağlayarak devam ettim: "benim sana ve bu çirkin tavırlarına ne gücüm ne halim ne de yaşamam 30 koca yılın güzel şeyleri yetmez. Susuyorum. Ama sen gerçekten delirmişsin, kendini kaybetmişsin!" Yeniden sallanmaya başladığımızı hissedip lambalara baktım, lambalar sallanıyordu. Kapıyı açmak istedim, oturduğu yerden panikle "sakın ha! bekle! Menteşeler sağlam değil!" dedi. Cenin pozisyonu almadan yere oturdum. Karnımı tuttum. Sanki karnımı tutmak bebeği koruyabilecekti. Aklımdan cümleler hızla geçiyordu. Susamayacaktım.
