Pijamalarıyla karşımda duruyordu. Benim için pijama yatağa girilirken giyilip yatakla temas bittiği zaman çıkartılması gereken bir kostüm olmuştur hep. O ise kendini şımartmak istediği, hasta hissettiği, tembel hissettiği zamanlarda günlerce pijama ile kalabilenlerdendi. "Günaydın" diyerek tereddütle içeri girdim. Ayakkabıların çıkartılmasını hiç sevmezdi. Ayakkabıları girişte paspasın üzerine bırakmaya çalışan misafirlerin ayakkabılarını alıp "lütfen giyin" derdi. Süt kahvesi çizgili erkek çorabı, ten rengi pantolon çorabı ve beyaz renk çorap görmeye tahammül edemezdi. İç çamaşırı çekmecesinde ten rengi ve beyaz asla bulunmazdı. Ayakkabılarıma bakarak "galoş giyer misin lütfen bi de neden masken yok?" diye sordu çatlak bir sesle. Belli ki ben gelene kadar kahve-sigara rutinini defalarca yapmıştı. "Her yer hastalık kaynıyor, Çin'den gelmiş karina mı korona mı ne duymadın mı yoksa?" diye sordu. Uzun zamandır sanal-gerçek tüm dünyalardan kaçtığımı söylemek istemedim, duymuş gibi yaptım. "Duydum evet ama o kadar önemli olduğunu tahmin edemedim ama zaten kimseyi öpmedim gelirken." Avuçlarıma genzimden dilime yayılan acımsı bir tat bırakan alkolle karışık bir dezenfektan sıktı. Kokusu seneler önce morgun önünde beklerken duyduğum kokunun aynısıydı. Midem bulandı. Belli etmemeye çalışarak çatırdayan parkelere basarak salona geçtim. Açık pencereden içeriye lodosla karışık deniz havası giriyordu. Üzerinde kedi tüyleri olan turuncu koltuğa oturdum ve manzaraya daldım.
Karşıma oturdu. Yüzünde maske vardı. Elinde tuttuğu sigarasını nasıl yakacağını merak ederek yüzüne baktım.
