Yazmam lazım. İçimden, ruhumdan atıp hayata devam edebilmek için yazıp rahatlamam lazım. İnsan 36 yaşında senelerdir hayatında olan insanlar tarafından aslında hiç sevilmediğini öğrenirse ayakta kalabilir mi? Senelerdir üzerinde çok emek verdiği, yeri gelip de hayati kararlarını etkileyen insanın aslında ona aynı değeri vermediğini öğrendiğinde hayata güvenmeye devam edebilir mi? "Ne emek vermiş sanki karnını mı doyurmuş?" cümlesini duyup da geçen seneleri silebilir mi? Öyle adaletsiz ki; zamanında terapistinin dahi "biraz önce kendini düşün, öncelikli olan sensin, travma yaşayan da sensin önce kendini iyileştir sonra sevdiklerini iyileştirirsin" demesine rağmen maskeyi önce kendisine takmayan birisine nasıl anlatılır ki bunlar? Bir değil iki değil üç değil. Meğer ne çok insan varmış aslında benden hiç haz etmeyen. Ben en derinimi paylaşırken arkamdan kolaylıkla "ailesi çok verdi, çok şımarttı ondan hep bunlar" diye konuşan insanlarmış meğer en yakınımdakiler. Emek sandığım şey karşı tarafa yükmüş meğer. Ne yalancılığım kalmış ne terbiyesizliğim ne de saygısızlığım. Kötüymüşüm, çirkinmişim hatta öyle kötüymüşüm ki bunu herkes bilmeliymiş.
Yazmazsam delireceğim; yazmam lazım çünkü konuşamıyorum. Korkuyorum; yaşadığım tüm haksızlıklar bir gün beni bir hastalık olarak bulacak diye korkuyorum. İçime atıyorum, düşünmüyorum, "ben neleri aştım ki" diye düşünüyorum kendimi telkin ediyorum ama göğsümün ortasında koca bir ağırlık var. Çok üzülüyorum, öyle üzülüyorum ki ağlayamıyorum. Ağlayamadıkça öfkeleniyorum. Öfkelendikçe susuyorum çünkü biliyorum ki konuşmaya başlarsam susamayacağım.
