Sigarasını dışarıya atıp içeriye girdi. Koltuğa oturarak devam etti: "Ne desem ne anlatsam boş şu anda, çünkü sen hayatındaki her olayda üste çıkmayı, karşındakini suçlamayı çok iyi başardın. Ama ben seni çok iyi tanıyorum. Konuşacak hiçbir şeyim yok." Sadece cenazelerde titrediğini sandığım sağ bacağım titremeye başlamıştı. Ağlamıyordum ama donmuş gibiydim. "Hayatındaki her olayda üste çıkmayı" derken kastettiği hangi olaylardı? Gözümün önüne uzun süredir gelmeyen o korkunç gece geldi. Şişlide ki o evde pencereden aşağıya baktığım ana döndüm. Beşinci katın penceresinden aşağıya bakarken az önce bacaklarını tutmaya çalışıp yakalayamadığım insanın nereye düştüğünü görmeye çalışıyordum. Düşme sesini duymuştum. O ses yine kulaklarımdaydı. O andan çıkıp kedi tüylü koltuğa geri dönmek istiyordum ama yapamıyordum. Ilık bir sonbahar akşamıydı. Merdivenlerden aşağıya koşmuştum, aradığım yerde bulamayınca rahatlayıp "demek ki düştüğü gibi kalktı yürüdü" diye düşünmüştüm. İnsanoğlunun umutsuzluk anında ne kadar çaresizleşebileceğini o gece orada görmüştüm. Ardından yan tarafa bakıp onu görmüştüm. Kanlar içerisinde yerde yatan onu. Yanına koşmuştum. Sonradan son nefesi olduğunu anladığım bir mırıldanma duymuştum. Çığlık atıp sokağa koşup sokaktan geçen birisinin kolundan tutarak oraya sürüklemiştim. "Nolur yardım edin yardım edin!" diye bağırmıştım. Gerisi varla yok arası. Hayatımdaki en büyük olay, hayatımdaki her olayın en başında gelen olay, nefesimi durduran, tırnak diplerime kadar acıyla dolmama neden olan olay. Acımı yaşayamadan haksız cümlelerle saldırıldığım, kaybıma üzülemeden kendimi savunmak zorunda kaldığım o korkunç olay. O da bunu bilmiyor mu? Biliyor. Peki neden nasıl şu anda o olayı bile kullanabiliyor? Beraber gecelerce ağlamıştık? Nefesimin durduğu o banyoda benim nefesimi geri getiren çığlıklarla ağlayan da o değil miydi? Ambulansta elimi sımsıkı tutmuştu. Peki nasıl o zaman şu anda şu salonda sigarasını rahatlıkla söndürüp bana bu cümleyi kurabiliyordu? Neresinden başlamam lazımdı? Lanet dizim durmuyordu. Tırnaklarımın içinde aynı acıyı bu sefer öfkeyle karışık hissediyordum. Ağlamayacaktım. Ağlamanın insanı güçsüz gösterdiğini bunca sene sonra kabul etmiştim. Koltuktan kalktım, ayağım boşluğa gider gibi oldu. Midem bulanıyordu. "Gerçekten bu kadar belaltı vurabilecek kadar küçülüyor musun şu anda?" diye sorabildim.
