Eski zamanların rahatlığıyla bacağımı altıma alarak geriye doğru yerleştim. Ne çok sarhoş geceye, dertleşmeye, kahkahaya, yemeklere şahit olmuştu şu ufacık salon. Aramızdaki gerginliği azaltmak istemediğim için maskesine bakmak istemiyordum. Birden eskisi gibi kahkaha krizine girip tüm yaşanmış gerginliklerimizi silmekten korkuyordum. O da aynı hislerde olmalı ki "böyle sigara içilmiyor en iyisi camlar açık kalsın sen de öksürüp aksırırken kafanı çevir" diyerek maskeyi yüzünden çıkartıp sehpanın üzerine koydu. Sigarasını yakarak derin bir nefes aldı. Sigarayı hiç özlemediğimi düşündüm. Halbuki bu evde bu koltukta paket paket sigara içip sabaha karşı kül tablasında birikmiş izmaritleri yeniden yakıp birer nefes kurtarmaya çalıştığımız günler çok da uzakta değil gibiydi. Sessizlikten faydalanarak parmaklarımla gizli bir hesap yaptım. Tam 6 sene olmuştu sigarayı bırakalı. Oturduğum bir cafede yan masada oturan yaşlı bir kadının "temiz hava almak için dışarıda oturmak istedim ama dumanınız maalesef beni engelliyor; bu güzel havada içeride oturmam gerekecek" diyerek yavaş adımlarla içeriye geçmesi sayesinde o gün o masada son kez söndürmüştüm sigaramı.
"Neden?" diye sordum. "Neden onca zaman her şeyi konuşup her şeyi paylaştıktan sonra böyle olduk?" diye devam etmek istedim ama sigarasını öfkeyle kül tablasına bastırarak ayağa kalktı.
Hiç sevemediğim ve içimden "kaltak kedi" diye isim taktığım şişman
füme kedi inatla gelip kucağıma tırmandı. Kilo almıştı. Tüm ağırlığını bacaklarıma vermiş uyumaya hazırlanıyordu.
Ayağa kalkmak istedim.
