On saniye boyunca ev beşik gibi sallanıyor. Aklıma her yerde sürekli gördüğüm depremden korunma taktikleri geliyor ama hepsi birbirine girmiş halde gözümün önünden geçip gidiyorlar. Cenin pozisyonundayken yatağın yanına yatıp su mu içmem lazımdı? Telefonuma o uygulamayı yüklemeye üşenmeseydim keşke. Merdivenlere koşmak mı koşmamak mı gerekiyordu? Halbuki daha geçen hafta telefonumda kayıtlı bulunan herkese "depremde yapılması gerekenler çok önemli!" başlıklı kaynağı belirsiz o uzun yazıyı tek tek gönderen bendim. Keşke tam okusaymışım. Deprem bitiyor; binanın hala ayakta olmasına şaşırıyorum, sanki ne düşündüğümü bilirmiş gibi (eskiden hep bilirdi hatta ben düşünmeden o düşünürdü ne düşüneceğimi) cenin şeklini aldığı kanepenin altından "ne varsa eskilerde var bak işte allahın osmanlısı çalmamış tahtadan, molozdan da ev ayakta kaldı" diyor. Susuyorum. Ona söylemek istediğim onca şey varken öfkemi depremle ziyan etmek istemiyorum. Ama deprem oldu. Evden çıkmamız gerektiğini düşünüyorum. Ayağa kalkarak çantamdan telefonumu alıyorum. Rasathanenin sitesine giriyorum. Marmara Denizi-Silivri Açıkları: Derinlik 6.5 yazıyor. "Dışarıya çıkmalıyız" diyorum isteksizce ve üşenerek. "Gerek yok bina yıkılmadı işte otur konuşalım" diyor. Depremi bahane edip kaçmak ve bir daha onu asla görmemek istiyorum ama merakım engel oluyor. "Tamam konuşalım" diyorum. Buzdolabından aldığı kırmızı şarapla geliyor. Elinde iki adet su bardağı var. Yine umursamıyor. Su bardağından şarap içmekten nefret ettiğimi biliyor. Kırmızı şarabın buzdolabında tutulmasına nasıl kızdığımı biliyor. Umursamıyor. Su bardağına uzanıyorum. Şarabın mantarının olmadığını görüp kızacakken, kapağı çevirerek açıp bardağını dolduruyor. Evet hiç umursamıyor.
"Olmasını istediğim gibi mi her şey? Sana en son tezimi söyledim ama o günden sonra senin sesin çıkmadı, çok uzun süredir bu haldeyiz zaten birbirimizi asla anlayamıyoruz. Ne oluyor sana, neymiş benim olmasını istediklerim, bilmediğim ne var nolur anlatır mısın?" diyorum.
Zil çalıyor.
