Günlerdir yağacağı söylenen kar yine herkesi mahcup ederek yağmamış. Kışın kirleri inadına parlayan güneşle iyice ortaya çıkmış. Kirli arabalar, evlerin lekeli camları, kaldırım kenarlarında biriken pislikler içimde evime geri dönme isteği uyandırıyor. İnsanlarla görüşme konusunda verdiği sözü tutmama konusunda ün yapanlardanım. Üşenmek, yalnızlığı tercih etmek, başka bir aktiviteyi tercih etmek gibi bahanelerle zaten oldukça ikna edici olan iç sesimin de yardımıyla tabiri caizse insanları ekmek hobilerimdendir. Telefonla konuşmaktan nefret ederim. Telefonda uzun uzun konuşan insanlar içimde bağıra bağıra ağlama isteği doğurur. Sırf telefonda çok uzun konuştuğu için aslında çok iyi kalpli olan ve sevdiğim insanlardan uzaklaşmışlığım dahi
vardır. "Ben seni geri arayacağım" bahanesi hayatta en sevdiğim bahane ve en sık söylediğim yalan cümlesidir aynı zamanda. Çünkü genelde aramam. Hatta aramam gereken bir konuysa şansımı öncelikle mesajla denerim. Sosyal hayatımı, ilişkilerimi hatta alışverişlerimi mümkün olduğunca mesaj yoluyla idame etmeyi severim. Kendimi yazarak daha iyi ifade edebildiğimi düşündüğümden mesajlaşma benim için en güzel sosyalleşme ve problem çözme şeklidir. Söz uçar yazı kalır düşüncesiyle problem yaşadığım insanlara hiç üşenmeden satırlarca kendimi açıklamaya çalıştığım mesajlar yazarım. Genelde okunmaz hatta "uzun uzun yazmışsın ama okumadım bile" gibi yüzeysel saldırı cümlelerine maruz kalırım.
Velhasıl bu sefer mesajla halledilecek gibi değil; iç sesimi bastırıp (yine üzüleceksin yapma, boşver mesaj at hastayım de gitme) bu buluşmaya gitmeliyim. Yürüyorum.
