Hemen ilerideki çirkin dekorlu nargile cafeye ilerlerken çantamı kokluyorum. Kedi çişi kokuyor. Kaltak kedi ne ara çantamın içerisine işedi diye düşünürken cafeye giriyorum. Gözüm ekrana takılıyor. "İdlib'de 12 Şehidimiz Var" yazıyor. Ekrandan çatışma görüntüleri geçiyor. Elim karnımda ekrana bakıyorum. Bir zamanlar bu askerlerin de anneleri ellerini karınlarına koyup daha doğmamış bebeklerini sevmişlerdi. Midem bulanıyor, kalbim çarpmaya başlıyor. Hamileliğin başından beri musallat olan panik atak başlıyor. Beynimde binbir korku ve soru dolaşıyor. "Ya ölü doğarsa? Ya iyi bakamazsam? Ya hastaysa? Ya kaybedersem? Ya ben doğumda ölürsem de annesiz büyürse?" Ağlamaya başlıyorum. Özbeklere benzeyen bir çocuk "abla iyi misin?" diye soruyor: Tuvaletin yerini soruyorum. Koşarak nargile kokan pis tuvalete giriyorum. Çiş yaparken ağlıyorum. Susamıyorum. Aralıksız ağlıyorum. Tuvalet kağıdının son parçasını yırtıyorum. Sifonu çekmek istiyorum; eski usul sifonun ipi elimde kalıyor. Dışarıdan televizyon sesi yükseliyor. Haberler "şehit sayısı artıyor" diyor. Birileri "orospu çocuğu Suriyeliler!" diye bağırıyor. Karnım ağrıyor.
