Mukavvaya basılmış tek sayfalık bir menüye uzun süre dalarak bakmamı "kararsızlık" olarak yorumlamış olan garson "yardımcı olmamı ister misiniz?" diye sabırsızca üzerime eğiliyor. Aceleyle menüye bakıyorum ve sırf bir şey söylemek zorunda hissettiğim için dört peynirli pizza istiyorum.
Dışarıda sipariş verilebilecek en güvenli ama en sıkıcı şey olan dört peynirli pizzayı neden söylediğimi hiç bilmiyorum. Huzursuzca hareketleniyorum. Garson benden umudu keserek menüyü elimden çekerek alıyor. Normal şartlarda telefonla konuşur ya da telefonuma bakar gibi yapabilecekken masada öylece kalıyorum. Önümde duran tozlu arabanın plakasını toplayıp çift mi tek mi falı bakmak istiyorum. (Tekse günüm kötü geçecek, çiftse süper geçecek) Tanıdık bir ses "meraba" diyor. Sağ bacağım aralıksız titriyor. (plakanın toplamı 17 çıkıyor).
"Oturabilir miyim?" diye soruyor. Ayağa kalkmam gerekir mi? Üniversite yıllarında benden büyük olan birisi odaya girdiği zaman ayağa kalkamadığım için terbiyesizlikle suçlanmışlığım var. Kalkmak istemiyorum. Zaten sağ bacağım müsade etmiyor. "Meraba" diyerek sandalyeyi işaret ediyorum. Arka masada oturan kadın ile sırt sırta gelerek sandalyeye yerleşiyor. "Hiç değişmemişsin, saçların gitmiş" diyor. Konuşamıyorum. "Nerede çalışıyorsun?" diye soruyor. Garson dört peynirli pizzayı tabağından taşarak masaya bırakıyor ya da fırlatıyor emin olamıyorum. Pizza tabaktan kayarak kucağıma düşüyor, pizzayı yakalamaya çalışırken henüz fırından çıkmış olan kaynar kaşar peyniri elime yapışıyor, can havliyle pizzayı yere bırakıyorum. Ortalığı ağır bir restoran kaşarı kokusu sarıyor. Durumu fırsat bilen kediler kaldırımdan hızla masanın altına doğru geliyorlar.
