Motor ışıklarda duruyor. Bir hışırtı var arka cebimde. Elimi atıyorum. Cebimden bir mektup çıkıyor: "Zamanında milyon travma sonrasında gittiğim terapist bana şunu söylemişti: "Hani filmlerde bir çocuk olur, korkunç bir canavarla dost olur sonra onu elinden tutup şehire getirir ya işte sen o çocuksun; insanların korkabileceği işlere giriyorsun, herkesi güvenle kurtarmaya çalışıyorsun." O zaman anlamamıştım. Şimdi kendime dışarıdan bakıyorum: Yeri geldi taksiden atılan şiddet görmüş zavallı bir travestiyi kollarıma alıp yüzünü sevip ambulans gelinceye kadar sakinleştirmeye çalıştım (arkadaşımın penceresinden bakarken denk gelmişken), yeri geldi polisin tehdit ettiği uyuşturucu etkisi altındaki bir sokak çocuğunun karşısına bağdaş kurup teslim olması için ikna etmeye çabaladım (Asmalımescitte yürürken denk gelip de...), yeri geldi kendimi hiçe sayıp kimsenin giremeyeceği yollara girdim sırf birilerine yardım etmek için. Etrafım kalabalıktı, telefonum susmazdı, rehberimde yer yoktu, evim hep kalabalıktı. Sonra büyüdüm. Herkesin korktuğu o canavarın elinden tutup şehire indirmek mantıksız gelmeye başladı. Sadece kendim için yaşamak nedir onu anlamaya çabalarken tamamen bana muhtaç olan iki canlıya kavuştum. Her gün daha da evriliyorum. Özgür bırakmam gereken olayları hatta insanları bıraktım koşa koşa gittiler. Meğer onlar benden daha fazla heveslilermiş. Sadeleşmek, sadeleştirmek, kendim olabilmek doğal gelmeye başladı. Herkesin beni sevmesinin gerekmediğini, her telefona yanıt vermem gerekmediğini, her suçlamaya karşı kendimi savunmam gerekmediğini, hayır dersem dünyanın sonu olmayacağını, beni sevmeyen insanların olabileceğini öğrendim, bildim, kabul ettim. Şimdi daha yalnızım ama daha kendimim. En yalın halimdeyim; belki biraz sıkıcı belki daha sıradan ama nihayetinde gerçeğim; kendimim. Doğrularımı, yanlışlarımı, eksiklerimi, zaaflarımı en bildiğim zamanlardayım."
Işığın yandığını arkadaki arabaların sabırsız kornalarından anlıyorum. Mektubu yarıda bırakıyorum. Motor hızla hareket ediyor ama çok geçmeden ani bir frenle duruyor. Motorcu çocuk "abla benim artık inmem lazım kusura bakma burası bizim ev" diyor. Etrafıma bakıyorum, Nişantaşı'nın tepelerinde bir gecekondu semtindeyim. Aşağıda bir biraya 45 lira verilen kaldırım cafelerinin yollara sıkıştırılmış masaları görünüyor. Parkedilmiş arabaların dibinde bir makarnaya 75 lira veren insanlar minicik görünüyorlar. Yağmur durmuş.
