Bir süredir içimde hissettiğim bildik his yine gelip göğsümün tam ortasına oturuyor. Huzursuzum. Sıradan şımarık bir huzursuzluk değil. Geleceği görememenin verdiği klişe huzursuzluk değil. Bilindik bir acının anımsattığı huzursuzluk değil. Çaresizlik ile karışık bilinmezliğin huzursuzluğu. Bir canlıya yol sahipliği yapma arifesindeyken bilinmezliğin verdiği kaybolmuşluğun huzursuzluğu. Yaş aldıkça daha deneyimli olacağını sanarn insan aslında yaş alırken daha çaresizleşiyormuş. Motorsikletli adamın çıkarttığı ses ile kendime geliyorum. Hapşuruyor, durmadan hapşuruyor. Susmuyor. Ağlamam geliyor. Sakin kalmaya çabalayarak "burnunu yıka eve girip" diyorum. "İşe yaramaz" diyerek hapşurmaya devam ediyor. Teşekkür etmek, yolu sormak, taksi çağırmasını istesem de yapamıyorum. Koşarak yokuş aşağı iniyorum. Arkamdan seslendiğini duyuyorum. Hapşuruyor. Kaçıyorum. Susadım, acıktım, çişim var. Eve gitmek istiyorum. Yürüyorum. Ara sokaklardan birinde farklı görünmek isterken türkü bara benzemiş olan bir cafeye oturuyorum. Garsonun her gün defalarca duymaktan sorduğu o soruyu soracakken duvardaki tabelayı farkediyorum: "telefonunuzu sarj edemeyiz." Ayağa kalkmak için hamle yapacakken onu görüyorum. Kalbim çarpıyor. Oturuyorum.
