Kalbim çarpıyor, sadece cenazelerde titreyen sağ bacağım titremeye başlıyor. Kontrol edemiyorum. Dikkatimi dağıtmak için menüyü alıyorum. Başlangıçlar kısmındaki "et tartar" bir an için dikkatimi dağıtmayı başarıyor. (75 lira) Hamile olduğum için çiğ et yiyemeyeceğimi düşününce ilginç bir rahatlama geliyor. Menüye bakarken ilk tartar yediğim anı düşünüyorum: 22 yaşındayım, Paris'te Notre Dame Kilisesine çıkan ara sokaklardan birinde bir restorandayım; karşımda 13 yaşında yaz kampında İngiltere'de tanıştığım Matthieu var. Aslında senelerdir görüşmemiş olmamıza rağmen sanki dün görüşmüşüz gibi rahat ama aynı anda ilginç bir gerginlik var masada. Artık Fransızca konuşabiliyorum ama o ya Fransızlara özgü bir küstahlıkla ya da beni ilk tanıştığımız dilde hatırlamak istediği için ısrarla İngilizce konuşuyor. Menüye bakıyorum; öğle vakti olmasına rağmen canım çikolatalı krep istiyor. Yan masadan gelen patates kızartması kokusu bir anda fikrimi değiştiriyor. Bira ve patates kızartması söylüyorum. O ise beni beklerken siparişini vermiş. Masaya üzerinde çiğ yumurta olan bir tabak geliyor. Keskin fransız aksanıyla ingilizce "yer misin?" diyor. Ne yediğini anlamaya çalışıyorum. Sorusuna yanıt beklemeden üzerine çiğ soğan ve hardal koyup yemeye başlıyor. Yediğinin kırmızı çiğ kıyma olduğunu anlıyorum. Tadına bakmak istiyorum ama kendinden geçmiş bir şekilde hiç konuşmadan yediği için soramıyorum. Başka zaman hatta akşam kendi kendime denemeye karar vererek (seneler sonra Köln'de eski bir birahane) masaya gelen patates kızartmamı sosluktaki hardala batırıyorum. Birden tabağından kafasını kaldırıp dehşetle bana baktığını görüyorum: "What the fuck?" diyor. Tepkisini anlamayarak sindirmeye çalışırken deterjan ve sarı nemli bez kokan bardaktaki biramdan bir yudum alıyorum. "Patatesini neden sosluğa batırdın?" diye soruyor. "Hardalı sevdiğim için?" diyorum. Sosluğun yanında duran kaşığı işaret ederek "bununla hardalı tabağına alabilirdin şimdi patates kokan hardaldan yemek zorunda kalacağım" diyor. Masada duran telefonumu, kitabımı sakince sırt çantama yerleştirirken ayağa kalkıyorum. "Hatırlıyor musun yaz okulunun bitiminde otobüsle havaalanına yetişiyordunuz ama kız kardeşin bir türlü otobüse gelememişti ve sen sorun yok onu bırakabiliriz diyerek otobüse binmiştin" diyorum. Kızgınlığını belli etmemeye çabalayarak şaşkınca bana bakıyor. "assez toi!" diyor. Umursamıyorum. "İşte hala o bencil küstah çocuksun" diyorum. Kapıya doğru yürümek için arkamı dönüyorum ama lanet sırt çantam sandalyenin koluna takılmış. Sandalye yüksek bir sesle devriliyor. Oturduğumuzdan beri müzede sergilenen figürler gibi görünen müşteriler dönerek bize bakıyorlar. "Putain!" diyerek çantamı kurtarıp koşar adımlarla dışarı çıkıyorum. 5 dakika sonra Notre Dame manzarasıyla güvercinleri izlerken sigaramı içiyorum ve kendime bir söz veriyorum: "Çocukluk hislerime her zaman güveneceğim."
