Senelerdir görmek istemediğim o insanla aynı masada oturuyor olmama mı, bacaklarıma doğru kedilerin yaklaşıyor olmasına mı yoksa yanık izinden ve yağdan sızlayan ellerime mi sinirlenmem gerektiğini bilmiyorum. Tam o anda günlerdir sabırsızlıkla beklediğim o "ilk tekme" geliyor. Günlerdir huzursuzlukla internette arattığım o tekme nihayet geliyor. Elimi karnıma koyarak ayağa kalkıyorum. Karşımdaki kişi dehşete düşmüş şekilde "hamile misin yoksa kilo mu aldın?" diye soruyor. Koşarak oradan, o insanlardan kaçmak ve ilk tekmenin tadını sessizce çıkartmak istiyorum ama olmuyor. Garson ayaklarımın arasından ince uzun bir faraşı geçirmeye çalışarak pizzaları süpürmek ve kedileri kaçırtmaya çalışıyor. Kaldırımdan geçen yaşlı bir kadın "insanlar hastalıktan ölüyor siz cafelerde keyif yapıyorsunuz!!!" diye bağırıyor. İki sandalye arasına sıkışmış haldeyim kıpırdayamıyorum. "Hamileyim ve çok çişim var!" diyorum ve arkamda duran sandalyeyi üzerinde oturan kadını umursamadan son gücümle iterek çıkıyorum. Hızla cafenin içine girip "tuvalet nerede?!?" diye soruyorum. Kasada oturan sarhoş görünümlü adam bezmiş bir şekilde "camiinin tuvaletini kullanabilirsiniz; tuvaletimiz yok" diyor.
Sırt çantamın sırtımda olmadığını farkediyorum. Oturduğum masaya bakıyorum, kaçmaya çalıştığım insanla beraber hala masada duruyor.
