Her yer çiş kokuyor. Kokunun benden geldiğinin anlaşılmasına az kaldığını düşünerek susup gitmeye karar veriyorum. Kalkarken sandalyenin minderinde çiş izi kalmaması için tüm o konuşma boyunca ısrarla oturmadım. Yorgun hissediyorum. Artık eve gitmek istiyorum. Hışımla kolumu çekerken dirseğimin en sivri yeri yan masadan kalkmakta olan kadının burnunun tam ortasına geliyor. Kadın acı içinde bağırmaya başlıyor sonra sessizleşiyor. Kızı yaşlarındaki kız telaşla "ambulans!!!" diye bağırıyor. Panikle kadının burnunu görmeye çabalarken "ambulans mı? Emin misiniz? Buz yeter sanki?!? Pardon bakar mısınız!" diye sevimsiz garsona bağırıyorum. Garson elinde tepsisiyle bizi izliyor. Kızı "nefes alamıyor görmüyor musunuz!" diyor. Elim telefonuma gidiyor ama çalışmadığını hatırlıyorum. O sırada arkamdan tanıdık bir ses "Teşvikiye the cafe ye bir tane ambulans alabilir miyiz" diyor. "Burnuna darbe aldığı için nefes alamıyor" diye devam ediyor. Kadın morarmaya başlıyor; oturtulan sandalyede kafası önüne, burnunu tutan elleri ise yanlara düşüyor. Kızı "öldü! öldü! ablaaaaa!!!!!" diye çığlık atıyor. Garson tepsiyi bırakıp geliyor. Masaları domino gibi ittirip yer açıyor. Kadını yere yatırıp suni solunum yapmaya başlıyor. Az önce cafenin önünden geçen maskeli teyze "ağız ağıza olmaz! Virüs var yapma!!!" diye bağırarak karşı kaldırımdan müdahale ediyor. Garson tereddütte kalıyor; maskeli teyzeye hak vermiş olacak ki kalp masajı yapmaya başlıyor. O sırada ambulansın her duyduğumda içimi bulandıran sireni duyuluyor. Birisi "polis çağıralım mı?" diye soruyor. "Yok artık!" diye ağlamaya başlıyorum. Bir insan hayatı boyunca kaç defa birisini öldürmekle suçlanabilir ki?
