Sıkışık sandalyelerin arasından şiş göbeğimi değdirmeden parmak uçlarımda yürüyerek geçmeyi başarıyorum. Çantama doğru hamle yapıyorum; "ne zaman evlendin?" diye soruyor. "Seni hiç ilgilendirmez, aslında biliyor musun hiçbirinizi ilgilendirmez!" diyorum. "Otur da konuşalım" diyor.
"Neyi konuşalım?" diyorum ama aslında kelimeler sırasıyla zihnimde birbirlerini itiyorlar. Hepsi aynı anda dışarı çıkmaya çalışıyor. Karnımı tutuyorum.
"Şaka mı yapıyorsun? Senelerdir kaçtım, her yerden kaçtım, İstanbul sizin oldu, ben köşelerde saklanan suçlu oldum. Lanet olsun gidemedim! Gitmek istedim, gitmeyi planladım ama lanet psikolog "travma sonrası ilk 6 ay büyük kararlar verilmez!" diye uyardı ailemi de beni de. Beni tanımıyordu. 6 ayda hayatımı yoluna sokup iyileşebileceğimi, burnumun direği sızlasa da hayatıma devam edeceğimi bilmiyordu! Evde yas tutmak yerine her günü yasla geçen insanlara yardım etmek için işe döneceğimi, acımı başkalarının acısıyla kapatacağımı bilmiyordu. Önerildiği gibi bir akıl hastanesinde ilaçlarla tedavi olmayacağımı, aylarca odamda kalmayacağımı kimse bilmiyordu. Kaldım, lanet olsun bu boktan şehirde kaldım. Artık hayatımda dahi olmayan insanların da ikna etmesiyle kaldım! Kaldım! Ama hareket edemedim. Her yerde karşıma çıkacaksınız diye hareket edemedim!!!!
-Neden hareket edemedin? Biz sana ne dedik ki? Cenazeye gelmen için bile çabaladım ama teyzesi istemedi.
"Teyzesi istemedi öyle mi? Ben hiç kimseye hiçbir şey yapmadım. Bir günah keçisine ihtiyaç vardı ve o ironik bir şekilde o insanın hayatta en çok sevdiği insandı sizlerin gözünde. Kimse işin detaylarına inmek istemedi, kimse bir insanın kendini öldürebilmesinin arkasında olan asıl sorunları sorgulamadı. Ne gerek vardı ki? Ben karşınızda duruyordum. Yeterliydi. "
- Kimse seni suçlamadı ama seninle konuşmak anlamsızdı. Sana kendimizi hatırlatmak senin için kötü olmaz mıydı? Akıl hastanesine kaldırıldığını söylediler bize.
"Hepinize ihtiyacım vardı. Benimle ilgisi olmadığına beni ikna etmenize ihtiyacım vardı. Telefonlarıma çıkmamaya değil. Ama siz de haklısınız ne gerek vardı ki çaba harcamaya? 29 yaşında ufak bir kız, bir insanın ölüsünü yüklemek için yeterliydi. Sonuçta o sırada oradaydım ve benimle bir ilgisi olmalıydı o insanın ölüme gitmesinin. Yalan mı? Yalan de hadi. Hiç mi suçlamadınız beni?"
-Biz arkadaşları olarak suçlamadık. Ama senin varlığın canımı acıtıyordu. Sana baktıkça onu ve onunla olan kavgalarımızı hatırlayıp vicdan azabı çekecektim. Ölmeden 1 hafta önce beraber bize gelmiştiniz hatırlıyor musun? O onu son görüşümdü. Belki bilsem o kapıdan çıkarken ona sımsıkı sarılırdım. O benim çocukluğumdu, adaşımdı.
"Beni senden kıskanıyordu. Seninle görüşmemi istemiyordu. Her lafına, her hareketine kızıyordu. Bunu biliyor muydun? Babası hastayken beni konsere götürmeyi teklif ettiğin için günlerce sana küfretmişti. Ya ben düğün günümde bile korktum; ya düğün günümde karşıma çıkarsanız diye... İşe giderken sizin evin önünden geçerken korktum pencereden bir şey söylersiniz de canımı acıtırsınız ve ben en başa dönmek zorunda kalırım diye. Arkadaşımın doğum gününe giderken korktum ya içinizden biriyle karşılaşırsam da bana bir şey söylerse diye. Korktum. Günlerce, aylarca, senelere korktum.
-Allaşkına otur öyle konuş, ne yapacaktık sana? Kaç defa seni evin karşı kaldırımından yürürken gördüm. Öylece baktım.
"Ya sen değil miydin bana "ayrılırsan seni anlarız" diye kulağıma fısıldayan? Bir taneniz bile karşıma çıkıp "anlatsana ne oldu o gece, neden yaptı?" "Sen nasıl hala hayattasın? Nasıl delirmedin? Nasılsın?" demedi.
-Sen anlatsaydın? Mesaj atsaydın? Ne bileyim madem o kadar meraklıydın anlatmaya gelip kapımızı çalsaydın da anlatsaydın?
"Ciddi misin sen? Anlatamazdım. Ölmüş birisinin ardından basın açıklamasımı yapacaktım? Ölmüş birisinin arkasından konuşamazsın. Ölmüş birisine karşı kendini savunamazsın.
-Beni bu kadar suçlamanı anlayamıyorum. Lütfen şu sandalyeye otur artık.
"Ya sizi ölmeden bir hafta önce ben barıştırmıştım! Sen beni anlarsın sandım ama açmadım telefonlarını. En kolayıydı suçlamak, en kolayıydı nefret edecek birisini bulmak. Ölmüş birisinden nefret edemedin di mi? Ölmüş kişinin yerine tüm acını, kızgınlığını kusman gereken birisini bulman gerekti değil mi? Sen de tutunamadın yalan mı? Bak evlenmemişsin. 10 sene beraber olduğun o kıza ne oldu? Ben biliyorum. Evlenmiş bebeği olmuş, başka bir ülkede yaşıyormuş."
-Sen nereden biliyorsun bunları? Hadi onu geçtim ben aramadım başka kimse mi aramadı seni?
"Bir kaç tane arkadaşı ve bir de amcası aradılar. Seninle ilgisi yok Eda, iyileştiğin zaman oturup konuşalım seninle dediler. İyileştim ama kimse oturup konuşmadı. Uzunca bir süre birileri beni arasın da bana sorular sorsun diye bekledim. Kimse sormadı. Öyle ki olayın yalan yanlış yazılmış gazete haberlerinin birisinin altında tanıdık birisinin beni suçlayan yorumunu okuduğumda dayanamayıp o kişiye uzun bir mail yazdım. Her şeye rağmen tüm sükunetimi, sabrımı belki de içten içe kendimi suçladığım için ezilmiş bir tonla yazılmış bir mesajla "ağabey" diye başlayan satırlar dolu bir mesajla cevap yazdım. O kişiden gelen cevap aslında insanların ne kadar çirkin olabileceklerinin en büyük göstergesiydi. "Beni ilgilendirmez, ben öylesine yazdım" gibi dünyanın en çirkin mesajlarından birisiydi. 29 yaşındaki bir kızı sevgilisinin, sözlüsünün, senelerdir beraber olduğu insanın, arkadaşının ölümüyle suçlamıştı gazetenin birinde ama "onu ilgilendirmezdi". Tepkimi yuttum ve sustum.
-Peki annesiyle hiç görüştün mü? Annesi seni suçlamamıştı. Kadın yalnız kaldı. Onu öyle bıraktığın için kızdık biz sana. Hemen görüşmeyi kesmen gerekmiyordu. Senden sonra yapayalnız kaldı kadıncağız.
"Yapmadım mı sanıyorsun? Kendi yasımı bıraktım annesine ağladım gecelerce. Annesi ilk başlarda destek olurken bir gün "sen o gece o evde olmasaydın şimdi hayatta olurdu" dedi. Sustum sadece. Çocuğunu kaybeden bir anneye cevap veremezsiniz. Verilmemeli. Sustum. "Peki size iyi akşamlar diliyorum" dedim telefonu kapattım. Çok üzüldüm, yine başa döndüm, bir kez daha sevdiğim insanın ölümünden sorumlu olmakla suçlandım. O kadar tepkimi kaybetmiştim ki sadece boş boş karşımda oturan arkadaşıma baktım ve durdum. İçimde yine kalabalıklar oluşmuştu, bir sürü insan vücudumun içerisinde koşarak birbirlerine çarpışıyor, çığlık atıyorlardı. Ben boş boş karşıya bakıyordum. Haksızlığa uğramaktan daha kötü bir şey varsa o da insanın kendini savunmasının yasaklanmasıdır. Canı acıyan bir anneye karşı kendinizi savunamazsınız. Sustum. Belki de seneler sonra içimden bir yerlerden çıkabilecek olan tepkiyi içimin en derinlerine attım, canımın acısının tepkiye, kızgınlığa dönüşmesine dahi izin vermeden yuttum. Bitti sandım. Aslında erteledim. Ertelenen bir acının ve haksızlığın kızgınlığa dönüşmemesini bekleyemezdim. Kısmet bugüneymiş."
Çantamı karnımı tutarak masanın üzerinden alıyorum. "Hoşçakal" diyorum. Kolumu tutuyor.
