Ana içeriğe atla

Tam 6 Senedir Anneyim



Tam 6 senedir anneyim. Seni ilk hissettiğim andan; ilk kucağıma aldığım andan bugüne günler, aylar, mevsimler, yıllar geçti. Seni kusursuz büyütmeye çalıştığım seneler kusurlarımı farkederek mutlu büyütmeye çalıştığım senelere dönüştü. Sen büyüdükçe ben hayatımın ikinci evresini kendimi şaşırtırcasına huzurla karşılar oldum. Olgunlaştım ama çocuk yanımı seninle korudum. Sen asla benim için "biraz sussana" diyebileceğim birisi olmadın. Seninle ilk gözgöze geldiğim andan itibaren sana sonsuz bir saygı ve minnet duydum. Merakınla ufkum genişledi, minicik yaşına rağmen Luna'yı şefkatle, huzurla karşılaman kalbimi büyüttü, insanlara olan ilgin, herkesle kolayca iletişim kurabilmen hayatın ne kadar güzel olduğunu hatırlattı, seninle her şeyi yeniden farklı yorumlarla yaşadım. Bana öğrettiğin her şey için, bana sarıldığın her an için, Luna'ya yaşattığın tüm güzellikler için, babanı baba; beni anne yaptığın için ve evimizi kahkahalarla, huzurla, eğlenceyle, ilginç cümlelerinle doldurduğun için teşekkür ederim Bulutum. Nice güzel senelere Bulut. İyi ki doğdun. İyi ki beni, bizi seçtin. Aç kanatlarını; tırman, uç, kahkahalar at, dolaş, tanış, yaşa. Doya doya yaşa. Ben burdayım. Seni çok seviyorum. 

19 Ekim 2017: "Hayatımı öyle güzelleştirdin ki hayata dair olumsuz tüm anılar, duygular, gerçekler silindi gitti. Zamansız gelişin, komik doğum anın zaten olacakların habercisiydi. 365 gün kahkahalarla geçti. Kendinle beraber başka güzel insanları da hayatıma soktun. Artık hayat "Bulut'a göstermek istediklerim, Bulut'a öğretmek istediklerim, Bulut'u götürmek istediklerim." oldu." 
19 Ekim 2018: "Hayata her geçen gün daha da hazırlanıyor olmanı izlemek büyüleyici. En güzeli de minicik boyundan daha büyük bir ruhun ve cesaretin olduğunu bilmek beni çok rahatlatıyor. Cesaret, sevgi, aşk, özgürlük, kahkaha, seyahat, dost, aile dolu yılların olsun oğlum. Nice Mutlu Yıllara. Doğum günü hediyen olan en yakın dostunu (senin deyiminle Lunanı) seninle tanıştırmamıza çok ama çok az kaldı."

-- 

Edo

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...