4 senedir bir kız çocuk annesiyim; doktorun cinsiyetini yanlış tahmin ettiği günden bugüne yıllar geçmiş. Yanağımın yanağına değdiği o ilk andan beri kalbim kocaman oldu. Komikliklerin, kendine has boşvermişliklerin, inadın, kahkahan, Bulut'u sanki büyüğüymüş gibi kollamaların, afacanlıkların hayatımızı her gün daha da güzelleştiriyor. Bazen korkuyorum; ya kendi değerini bilemezse, ya değerini bilemezlerse? diye deli gibi korkuyorum. Ya sınırlara, kalıplara, "elalem ne dercilere" yakalanır da hayatı doya doya yaşayamazsa diyorum. Sana öğretmek istediğim öyle çok şey var ki. Sana güçlü olmayı, kendi kendine zaman geçirebilmeyi, gemileri doğru zamanlarda yakıp çıkabilmeyi, önce kendini sevmeyi, önce kendine saygı duymayı, sana saygı duymayanlarla olmamanı, bağıra bağıra şarkılar söylemeyi, kendine güvenmeni öğretmek istiyorum. Hep kahkahalar atmanı, düştüğün, zorlandığın zamanlarda benim senin yanında duracağımı, koşulsuz şartsız seni destekleyip elinden tutup kaldıracağımı bilmeni istiyorum. Herkesin seni sevmesinin çok da gerekli olmadığını; doğru insanların seni sevmesinin yeterli olabileceğini anlatmak istiyorum. Hayır demeyi öğretmek istiyorum. Seni mutlu etmeyecek bir şeyi başkalarını mutlu etmek için yapmanın gerekmediğini anlatmak istiyorum. Kendine manipüle edilemeyecek gerçeklikte güvenmeni istiyorum. Hatalara açık olmanı; hata yaptığında pes etmeyi de; devam etmeyi de bilmeni istiyorum. Beni mutlu etmek için seçimler yapmanı istemiyorum. İnsanları mutlu etmek için seçimler yapmanı hiç istemiyorum. Kendin için seçimler yapmanı istiyorum; risk alarak, gemileri yakarak, cesurca seçimler yapmanı istiyorum. Kendin olmanı ve sen istemedikçe kimsenin bunu değiştirmemesini istiyorum. Sana seni sıradan hissettirecek insanlardan kaçmayı öğretebilmeyi istiyorum. İyi ki kızımsın. İyi ki bizimsin. Seni çok seviyorum Luna .
Edo