Ana içeriğe atla

Hangi şarkıydı o?

İnsanoğlu hadsiz. "Daha fazlasını yaşayamam" derken bir bakmış daha fazlasının göbeğine düşüvermiş. Bazen kendi kendime düşünüyorum da "acaba normal, travmasız bir hayat yaşasaydım, kendi küçük felaketlerim olmasaydı nasıl bir insan olurdum. Anneannem ruh hastası bir sadist çıkmasaydı ya da sevdiğim adam gözlerimin önünde kendisini pencereden aşağı bırakmasaydı ya da kendimi yazacak kadar asla hazır hissedemediğim diğer olaylar başıma gelmeseydi daha normal bir insan olur muydum? Daha normal ne onu da bilmiyorum aslında. Zararlı alışkanlıklarım yok. Zamanında paket paket içtiğim sigara bile hayatımda tam 8 senedir yok. Uç davranışlarım yok. Sinirlendiğim zaman kapıyı çarpıp çıkmak yerine banyo paspasına oturup duvar seramiklerini sayacak kadar sıradanım. Vazgeçiş ya da tükenmişlik değil. Hayatı seviyorum. İki canlının hayatından sorumlu olmaya bayılıyorum. Öyle ya da böyle annelikte fena olmadığımı düşünüyorum. Evlilikte de çok fena olmadığımı düşünüyorum ama o iş karışık işte. Bazen çok fazla konuşuyorum bazen hiç konuşamıyorum bir ortasını asla bulamıyorum. Şaka maka 40 yaşına girmeme çok az kalmışken hayatla ilgili bir sürü şeyi çözemediğime eminim. Oysa ki ne büyük gelirdi eskiden kırklı yaşlar. Aynaya baktığımda kendime şaşırıyorum. Yirmili yaşlardaki suratımın otuzlu yaşlardaki olgunluk, kriz, yeni başlangıçların mimik çizgileriyle kombinini görüyorum. Bazı günler aynada karşılaştığım suratı çok beğeniyorum bazen sakince bakıp kabulleniyorum. Sahi neydi o şarkı?
 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...